Sweet* หรือเปล่า ????

อัพก่อนไปตายค่ะ ฮ่ะๆๆๆ

-----------------------------------------------------------

เริ่มยังไงดี เริ่มไม่ถูก - -*
อื้ม ชีวิตคนเรา ก็มีเหตุการ์ณต่างๆกันไปสิเนอะ
แล้วเหตุการ์ณอะไรที่สามารถเลปี่ยนชีวิตเราได้อ้ะ
นึกออกไหม?
สำหรับเรา ตลอด 20 กว่าปีมานี้
จะว่ามีไหมก็มีละมั้ง

ครั้งแรกก็คือ เข้ามาคณะ ICT มหาลัยศิลปากรนี่ละ
ไม่คิดว่าจะได้มาทางนี้เต็มตัวนะ 555 ทางการตูน ทางที่ตัวเองชอบ
เราก็ไม่ได้เก่งเทพอะไรหรอก แค่เป็น"ผู้ชม"แล้วมันมีความสุข
อยากจะเป้น"ผู้สร้าง"บ้าง
เรียนจบแล้วก็เคว้างคว้างสักพัก ก็มีคนเปิดโอกาสให้ไปลองทำงานที่นึง
อยากจะบอกขอบคุณมากๆนะคะที่ให้โอกาส

และ การเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งที่สอง..

ได้มีโอกาสไปลองทำงานที่ที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน
ได้มีโอกาสไปทำงานที่เราใฝ่ฝัน
อยากจะบอกว่าโคตรดีใจเลยอะ ครั้งแรกที่ได้รู้ว่าจะได้ลองเข้าไปทำงาน
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าจะผ่านโปรหรือไม่ก็ตาม!!
วาดฝันไว้ต่างๆนาๆ
แต่ก็พึงตระหนักได้ว่า "สิ่งที่คิดมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้!"
น่ากลัวเนอะ ความคาดหวังเนี้ย
เลยเริ่มพยายามจะไม่หวังมาก ไม่วาดฝันว่ามันดีเลิศ

หนทางที่เราวาดฝัน ท่าทางจะเป็นป่ารกซะด้วยสิ
ถามว่าตอนนี้ท้อไหม ตอบได้ว่ายังไม่ท้อหรอก
ก็ยังไม่ได้ลองเข้าไปจริงๆเลยน่ะสิ - -* (ไปจันทร์นี้)
แค่อยากจะเขียนความรู้สึกก่อนเข้าไปเผชิญกับความกดดัน

-----------------------------------------------------------

อยากจะบอกตัวเองว่า..

เจ้าตั๊กเอย ถึงแม้วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ถึงแม้เธอจะท้อแท้เพียงไหน
ถึงแม้เธอจะอยากร้องไห้ หรืออยากจะตะโกนด่าใครก็ตามอย่างที่เคยเป็นมา
ขอให้อดทนหน่อยนะ
เรารู้ว่าทางข้างหน้ามันอาจจะไม่เปนอย่างที่เราฝันไว้หรอก
มันต้องมีเวลาท้อบ้างเป็นบางเวลา
ก็เราเป็นคนนิ มีความรู้สึก มีความคิด  มีหัวใจ
จำไว้อย่างนึงนะ

"ถ้าเราไม่หยุดฝัน ฝันมันก็อยู่ไม่ไกลเราหรอก"

อุปสรรคมันมีไว้ให้ข้าม ถึงจะสะดุดล้มกี่ล้านครั้ง
แต่มันต้องมีสักครั้งที่เราข้ามมันพ้น
จำวันที่เรามีความสุขมากๆเอาไว้
แล้วนึกถึงมัน เวลาที่ท้อ
อยาก ร้องไห้ร้องไป อย่าไปอั้นเอาไว้
แต่พอร้องเสร็จแล้ว ต้องสู้ต่อด้วย
อย่าให้น้ำตาที่เราบีบออกมามันเสียเปล่า
ทุกอย่างอยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้น รักตัวเองให้มากๆละ ^^

-----------------------------------------------------------*

ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ น้องชาย พี่ฮูดา และทุกคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจเสมอมา
ขอบคุณฟาสบีม,บราว, กก และเพื่อนๆ ที่คอยปลอบเราในวันที่เราร้องไห้
ถ้าไมได้พวกแกเราคงจิตตกหนักกว่าเดิม ฮ่ะๆๆ
ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ  ICT ทุกท่าน
ขอบคุณอาจารย์ทุกคนที่คอยชี้แนะแนวทาง
ขอบคุณพี่ๆที่กบาลใสที่เปิดโอกาสการทำงานที่แรก
ขอบคุณพี่ตุน,พี่ป่าน,พี่โบ๊ทที่สอนเราให้ก้าวสู่ animator เต็มตัว
ขอบคุณ the monk ที่ให้โอกาส ให้เราก้าวเข้าไปเป็นส่วนนึง
(ถึงแม้ไม่รุว่าจะผ่านโปรหรือไม่!! 55+ TTwTT)
สุดท้ายย อยากขอบคุณคนที่ทำให้สู่การเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งนี้
พี่นุ...ขอบคุณพี่มากๆ ไม่รุจะขอบคุณยังไงแล้วเนี้ย 555+
หนูสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังน้ะ สัญญาว่าจะพยายามให้เต็มที่
สักวัน จะเก่งให้ได้แบบพี่ๆ ^^//

ป่ะ กูพร้อมแล้ว พร้อมไปสู้กับความกลัวข้างหน้าแล้ว!!!!!

ท้อแท้เมือ่ไหร่ จงกลับมาอ่านเอ็นทรีย์นี่นะ!!!

ปล. - ว่าแต่ทำไมรูปสุดท้าย ผมเป็นสีเทา หรือกุเริ่มแก่  (= =)
       - เอ็นทรีย์นี้ยาวจังงะ